بیماری خود ایمنی کبد

در هپاتیت خود ایمنی یا AIH، بدن به سلول‌های کبد حمله می‌کند و می‌تواند منجر به سیروز کبد و در نهایت نارسایی کبدی شود. اگرچه علت اصلی این بیماری هنوز مشخص نیست اما ریسک‌فاکتورهای متعددی برای ابتلا به آن وجود دارند:

سابقه فامیلی هپاتیت خود ایمنی

سابقه عفونت ویروسی یا باکتریایی

جنسیت زن

استفاده از داروهای خاصی مانند ماینوسایکلین

هپاتیت خود ایمنی دو نوع دارد:

تیپ ۱: شایع‌تر است و بیشتر در زنان جوان ایجاد می‌شود و با دیگر بیماری‌های خود ایمنی مرتبط است.

تیپ ۲: اساسا دختران ۲ تا ۱۴ سال را مبتلا می‌کند.

علائم هپاتیت خود ایمنی عبارتند از:

بزرگ شدن کبد

بزرگ شدن عروق خونی زیرپوستی

تیره شدن ادرار

روشن شدن رنگ مدفوع

خستگی

کاهش اشتها

تهوع و استفراغ

چون علائم بالینی بسیار شبیه به هپاتیت ویروسی هستند برای افتراق هپاتیت خود ایمنی باید آزمایشاتی جهت رد کردن هپاتیت ویروسی ‌‌و تست‌های آنتی‌بادی مرتبط با AIH انجام شوند. این آزمایشات شامل موارد زیر هستند:

آنتی‌بادی علیه ماهیچه صاف

آنتی بادی علیه میکروزوم کلیوی – کبدی نوع ۱

آنتی بادی ضد هسته

آنتی‌بادی ایمونوگلوبولین G یا IgG

درمان با مصرف داروهای خوراکی یا در موارد حاد پیوند کبد آغاز می‌شود. داروها آسیب کبدی را کند، متوقف و گاهی درمان می‌کنند. تقریباً 65 تا 80 درصد مبتلایان به AIH بهبود می‌یابند. با این حال، بهبودی ممکن است تا سه سال طول بکشد.